Vanuit de lange rechte straat, varen we over zee!

Ik loop hen (moeder en dochter) tegemoet, via een lange rechte dorpsweg, dus zie haar aan komen rennen in de verre verte. Direct weet ik, oh dat zit wel goed. Ze gaat hier genieten, hier kan ze een paar uur per week de ruimte krijgen die ze nodig heeft. Grappig want ik kan haar mimiek helemaal nog niet zien, maar de schittering is zichtbaar in de manier waarop ze beweegt.

Afgelopen week raakte ik in gesprek met een vrouw, waar ik ooit een intensieve cursus mee heb gedaan. Wellicht kwam het daardoor dat we het snel, heel snel, hadden over grote dingen in het leven. Mooi om te zien hoe krachtig deze vrouw is: ondanks de heel moeilijke tijd, voelt ze niet zwaar, maar juist heel doelgericht. Door haar directe vragen, en deze focus kon ik scherp antwoorden, met Ja en Nee, “misschien” kwam niet in me op. Ze vertelde ook dat er best veel speelt rondom haar dochter van tien jaar oud. Net naar speciaal onderwijs overgeplaatst en zo.

Ze vroeg wat ik momenteel doe, en toen vertelde ik over mijn platform, en over een plek waar ik veel kom. “Nou ja”, zegt ze, “ik krijg opeens kippenvel. Ik denk dat jij wat voor mijn dochter kan betekenen. Ze is wat anders en lekker creatief…”

Nog geen week later komen ze beiden langs, zodat we kennis kunnen maken.

Direct weet ik, dat ik iets kan doen. Springerig, intelligent en eigenlijk vooral ook een heel blij minimens, zijn mijn eerste gedachtes. Eigenlijk veel te mini, voor wat ze al is. Ze voelt zich zichtbaar thuis, op een plek waar veel kunstenaars en andere genieën zijn gevestigd.

We voetballen, praten en lopen en spelen. Ik vind haar enorm wijs en ben onder de indruk van haar puurheid. Standaard is ze zeker niet, maar ja wat is standaard eigenlijk.

Zo fijn dat ze zich zo goed voelt hier, haar enthousiasme krijgt alle ruimte! Dat is eigenlijk toch alles wat nodig is. Het achterliggende verhaal is niet makkelijk, ADHD en angsten en weet ik wat meer, er is ook een moment op die dag dat ze er even inschiet. Ze raakt even helemaal in paniek, maar dat gaat ook snel weer over. Het kan er gewoon allemaal zijn.

We spelen op een piratenschip, dat hier zomaar langs te kant staat.

Deze tiener zorgt ervoor dat de lange rechte weg, verandert in een grote zee, waar we nu op varen. Zij is de kapitein, haar moeder verandert door haar in het boegbeeld en ik word de stuurvrouw. Ik vind kapitein wel bij haar passen, dit kind is zo inventief, met haar aan het roer kom je ver, misschien niet rechtuit maar je komt er wel!

Het schip is aan een nieuwe verflaag toe, en dat is wat ik met haar ga doen. Als ze terug is van vakantie ga ik iedere week, met haar aan het piratenschip werken. Misschien gaan we veel praten en misschien ook wel helemaal niet. In ieder geval gaan we samen tijd door -brengen en het schip opknappen, dat is meer dan genoeg. Oh nee, want we gaan via de lange rechte weg, varen over zee, naar verre eilanden, en we gaan avonturen meemaken en rollen vervullen zodat we de overkant van de zee bereiken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s