Ja, …goed idee, slik

Na constant altijd onder de mensen te zijn, wat ik nooit betreur, werd ik vandaag

wakker, in een huis zonder menselijke vorm. Wel zijn er 3 viervoeters in de vorm van katten. Eén van mijn beste vriendinnen is naar een festival, en ik mag in haar huis. Ik zei Ja, wat een goed idee, en dacht slik.

Ik neem jullie even mee, hoe ik op een dag, van totaal onrustig naar rust en focus in nog geen 12 uur tijd ga.

Ik begon de dag met een hele lange meditatie voor mij boeddhistische leraar. Dit omdat ze heel veel pijn aan haar benen heeft en het helpt dan om 500 mantra op te zeggen. Mediteren is absoluut niet mijn natuurlijke staat van zijn. Ik ben echt snel afgeleid en het ongeduld is een constante aanwezige factor.

Na de mediatie surf ik op het internet. Tumblr of wordpress. Puzzelen en appen en bellen met Jacoline uit mijn bestuur. Moet ik nou op tumblr of wordpress? Moet ik al wel beginnen met posten over mijn avonturen, of wachten tot ik de tekeningen af heb en dan dus pas online gaan. Moet mijn website niet eerst af, en dan in één keer een mega knaller maken. Het alleen zijn, dwingt mij even in totale focus, op de manifestatie in vorm, naar de buitenwereld over mijn platform, en dat is ongemakkelijk en goed tegelijkertijd.

Na mijn laatste appje naar Jacoline, waarin ik het eigenlijk toch weer anders wilde doen, was haar antwoord steady:

 “Tja..je mag natuurlijk altijd je eigen gevoel volgen! Alleen je sparring groep heb je niet voor niks en dit is was wel wat er gisteren uitkwam”

Unaniem werd mij namelijk verteld, dat ik mijn reis, die al is begonnen, moet gaan delen in woord en beeld. En wel zo snel mogelijk

De onrust was nog niet weg en precies op het hoogtepunt, en ik bijna medelijden met mezelf begon te krijgen, beter gezegd al had, belde een bekende op. Van alle mensen die ik ken, leeft zij in de meest heftige situatie die ik kan bedenken. Een vrouw die door bijna niemand wordt begrepen, zo is mijn aanname. Haar verleden is zo heftig en zo ook haar heden. In alles wat ik hoor, klinkt eigenlijk enkel de juiste motivatie door, maar waarschijnlijk niet altijd de juiste handeling. Tijdens het gesprek, denk ik, jeetje Masja, en jij had net zelfmedelijden. Deze vrouw is echt op zoek naar een reden om niet op te geven. Ze is op en moe. Ik weet dat ik niet veel voor haar kan doen. Ik heb niet de juiste advocaatkennis, want die is gewenst in deze situatie. Zoals altijd zal ze zelf een knopje moeten vinden die haar vooruit brengt. Ik ben heel blij dat ze me belt, maar nogmaals, ik weet echt niet wat ik kan doen. Ik complimenteer haar, met de inzichten die ze heeft gemaakt en zeg haar meerdere keren dat ze echt niet stoort. Dat denkt ze namelijk, want ze zegt het tot drie keer toe. Aan het eind van het gesprek bedankt ze me nog, dat we DOOR hebben opgericht, want dat betekend veel voor haar. En daar gaat ze weer… ze eindigt met de woorden, ik zal je niet langer storen…. Het blijft nog even nazingen over dat storen. Waarom zegt ze dat toch zo vaak. Misschien ga ik haar zo een berichtje sturen, dat ze me altijd mag bellen, misschien is dat voor nu al wel genoeg.

Inmiddels was mijn zelfmedelijdend gevoel totaal verdwenen. Maar echt super rustig was ik nog niet, ik zat nog wat te denken over op een andere plek willen zijn, waar ik nu niet ben. Een goede oefening, want dat is nou juist mijn grootste taak, om te zijn in het NU waar ik dus juist wel ben. Ik ging nog even wat posten, en toen kwam ik opeens een vriendin spontaan tegen. Er ging nog even door me heen, wat fijn dan, dan kan ik mijn onrust delen en direct corrigeerde ik mij. Wetende dat ook dat niet meer mijn rol is in dit leven, en ik dat juist aan het afleren ben.

We raakte per direct, in het gesprek, naar de kern. Over waar ze tegen aan loopt op dit moment, en ook wat voor goede besluiten ze heeft genomen. Natuurlijk deelde ik halverwege toch ook even mijn eigen verhaal, want dat kan ik soms nog niet zo goed laten. Dat gezegd hebbende, het had wel een positieve bijdrage in het gesprek. We maakte een soort mini stappenplan en deze keer was het mega praktisch. Ondanks dat we het over grootste dingen hadden als in, het openen van poorten met het universum, werd de actie hilarisch praktisch. Ik besloot te helpen met het opstellen van een factuur, die ze steeds maar niet opstuurde. Inmiddels heeft ze de factuur al en weet ik bijna zeker dat ze ook haar keukenkastjes aan het inrichten is.  En in de loop van de deze week, loopt haar wasbak ook weer door. Want ze maakte zelf de symbolische link, “zelfs mijn wasbak is verstopt”. Lang leve de symbolen, ik hou er zo van!

We liepen nog een stukje samen op en daar, stonden heel veel honden en 3 mensen. “Wat veel honden”: zei ik. Waarop de vrouw vol trots verteld, ja ik heb er 7 en het zijn allemaal afgedankten. Ik heb ze allemaal gered van de dood. Vol trots verteld ze ons, welke waar vandaan komt en in welke volgorde ze bij haar kwamen. Ik was zo ontroerd, haar passie en vanzelfsprekendheid waarmee deze vrouw toch 7 levens heeft gered.

In het moment zijn is echt de enige manier, waarop dit platform werkt. Met onrust in mijn lichaam zie ik de honden namelijk niet, of misschien zie ik ze wel, maar loop dan door.

Ik moest hier even doorheen en weer even herhalen in mijn lichaam wat ik met mijn verstand al lang weet. Inmiddels ben ik al uren aan het schrijven en heb ik tussendoor nog 3 projecten draaiende gehouden via de telefoon. Ik ben vol focus aan het werk.

JA, wat ben ik blij dat ik JA zei!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s