De magie van het komen brengen op Plein 40-45 (05-06-2019)

Daar ging in dan, op weg naar een nieuw begin. Wat ik nu ga doen was er altijd al, en toch is het nu anders, omdat er een besluit onder ligt. In de bus naar Sloterdijk, besluit ik mijn poorten op te zetten, dit omdat ik stiekem toch wel, van ritueel-achtige dingen hou. Maar je kan ook zeggen, even ergens een sterke aandacht op vestigen, dat klinkt wellicht wat minder plechtig. Na het open zetten van de poort, is er voor mij, in ieder geval geen weg meer terug.

Vanaf nu ben ik van de wereld en zijn mijn eigen behoefte onderschikt aan het geheel.

Eigenlijk wil ik voor elke passant wat betekenen. En hoe ik dat allemaal ga doen, dat zal de tijd leren. Ik weet het ook nog niet precies allemaal. Het willen is in ieder geval veranderd in zijn.

Ik loop over een plein, er is markt. Het lijkt wel of ik in een ander land ben, ik wilde het eerst definiëren op één land, bijvoorbeeld Turkije of Marokko. Maar het is nog leuker, het is allemansland. Zoveel culturen één plein, ergens in een wijk in Amsterdam. Heerlijk gewoon

Eerst raak ik in gesprek met 3 mannen, ze zitten vlakbij een grote klokkengroep. En omdat deze klokken mijn aandacht trekken, vraag ik, wat het is. De geschiedenis wordt mij verteld, en het plein heet dus niet voor niks plein 40-45…

Daarna loop ik naar mijn eerste bankje, er komt niemand naast me zitten, dus ga ik zelf naast iemand zitten, en raak in gesprek met een man die alleen een biertje zit te drinken bij een soort vijver. Een man uit India, die geen Engels en Nederlands spreekt, maar wel weet te achterhalen of ik een man en kinderen heb. Ik loop maar weer even verder.

Vanuit mijn ooghoek, zie ik een soort eigengemaakt rook-groep-hoek en dat wordt voor mij het ECHTE begin. Ik raak aan de praat met het groepje. Een vertrouwd gevoel zet op, want één van de drie mannen, van het klokgesprek, blijkt geadopteerd te zijn door één van de twee tweelingzussen van 83 jaar, waar ik nu mee sta. Deze plek is aan de andere kant van plein 44-45. Iedereen is aan het roken, en ze vertellen me dat ze iedere dag om 16.00 uur met elkaar buiten afspreken. “Dat vinden we reuzegezellig”.  Het raakt me, dat ze dat zo zelf hebben laten ontstaan, perfecte oplossing tegen eenzaamheid.

“En jij bent zeker een kunstenaar?” Op de vraag of ik een kunstenaar ben, weet ik het antwoord eigenlijk nog steeds niet. Het gesprek gaat een beetje over algemeenheden, het is wel echt gezellig, we lachen voluit. Ik vraag me af, hoe ik nu eigenlijk een link naar mijn project kan leggen, en terwijl ik het mezelf afvraag, stel ik opeens een vraag:

 “Uhm mag ik misschien een foto van jullie maken, dan ga ik jullie tekenen en kom ik de tekening brengen, zodra deze af is”. Iedereen vindt het direct te gek, terwijl er bij mij een kwartje valt. Het voelt namelijk echt goed om wat te kunnen geven, en via mijn tekenen kan dat. Ik ben ervan overtuigd dat alles sowieso beter werkt, als je komt brengen, en dus niet halen.

Na het knippen van de foto, schuift Jannie dichterbij. Ze vertelt opeens heel veel persoonlijke dingen en vertelt mij dat ik haar wens kan vervullen. Het huis waarin ze 60 jaar geleden is geboren en ze nu nog woont, moet plat. Ze wil dolgraag een tekening hiervan, zodat het vereeuwigd wordt. Volgende week ga ik bij haar langs.

Met een brede glimlach loop ik het winkelcentrum in, het voelde zo mooi, dat met Jannie. Dan komt er een jong stelletje naar mij toe, ze lachen ook, ze hebben gezien wat er gebeurde en vinden het te gek dat ik het groepje ga tekenen. Nu snap ik mij glimlach helemaal. Nu heb ik ook gevoeld dat dit plan gewoon werkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s